Majówka w tradycyjnym karkonoskim stylu. Impreza tradycyjnie zwana grillem, na której podobno był również grill. Potem jeszcze jeden grill z dosyć nietradycyjnym, transgranicznym przelotem w stronę Bagdadu wesołym autobusem. Poza tym niewiele ruszałem się z dzielnicy, także wypocząłem. Potem wróciłem do pracy i strasznie się zmęczyłem, a teraz znów wypoczywam. Circle of life.
Mało rzeczy sprawia mi taką przyjemność jak przejście z podlasku, środkową ścieżką poniżej cmentarza rodziny Cogho, aż do mostku nad Choińcem i z powrotem dolną ścieżką na podlasek. Psy myślą zresztą podobnie. Całe święta tak chodziły i były bardzo zadowolone.
Jeszcze więcej pracy. Jeszcze więcej nadrabiania zaległości towarzyskich. Jeszcze więcej wiosny. Jeszcze większe obżarstwo. Jeszcze więcej wypadów nad morze (w sensie jeden, było zero). Ciężko to wszystko pogodzić. Właściwie to się chyba nie da.
Pisząc poprzedniego posta, chciałem napisać, że u mnie bardzo dobrze, ale przypomniałem sobie, że ilekroć pochwalę, tylekroć coś się kolokwialnie mówiąc jebie. Oszczędziłem więc pochwał, a i tak wybuchła wojna. Czyli jednak złe rzeczy nie dzieją się z tego powodu, że piszę, że jest dobrze. Trochę kamień z serca, ale jednak od razu zaczyna mnie nurtować pytanie. Czy może wystarczy, że po prostu u mnie dzieje się dobrze, żeby musiało się zadziać źle? Nie wiem. Na wszelki wypadek będę się starał, żeby było średnio.
Tradycyjna mieszanina życia rodzinnego, życia towarzyskiego, pracy, zabawy, stresu, życia w domu oraz życia w podróży. O dziwo, spory balans pomiędzy życiem a pracą. Ale to w końcu ferie. Znalazł się czas na trainspotting na Sobieszowie, spacery po zamkniętej Pradze i nadrabianie zaległości towarzyskich na levelu expert. Tempo nadal bardzo wysokie. Czasem wydaje mi się, że mógłbym odpocząć, ale ostatecznie zawsze się okazuje, że jednak nie.
W tym roku styczeń trwał z tydzień. Luty jak wiadomo jest najkrótszym miesiącem, więc pewnie będzie trwał ze trzy dni. Niezła oszczędność czasu.
