Ostatnio w domu coraz częściej zamiast nawału pracy zaczęły pojawiać się znajome twarze. Można by podejrzewać, że wraz z nadejściem wiosny nastąpiło pewne rozluźnienie reżimu pracy. Prawda jest jednak inna (smutna i okrutna). Zwyczajnie najpierw olałem pracę, a teraz muszę ją przepraszać.
Poszukiwanie otwartej knajpy doprowadziło mnie ostatnio jednocześnie na szczyt i do granic. Sukces jakim zakończyła się ta wyprawa przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Pożegnanie zimy było więc w tym roku huczne, chociaż zima nie wyglądała jakby zamierzała się z kimś żegnać. Z takich bardziej abstrakcyjnych historii, o których warto wspomnieć to byłem na krótkim urlopie. I karmiłem muflony. I daniele. I rybki.
W ostatnich tygodniach obowiązki pańszczyźniane nasiliły się do tego stopnia, że nie dość, że nie mam absolutnie o czym pisać, to jeszcze muszę godzinami przeczesywać archiwa, żeby zilustrować to nic jakimś estetycznym obrazkiem. Bieżące zdjęcia w telefonie to niemal wyłącznie zdjęcia dokumentów. Czy można upaść niżej. Pewnie tak, bądźcie czujni.
Na załączonym obrazku z 2019 r. jest i czystość i lato i otwarte knajpy i można jechać za granicę. Piszę ciągle o tym samym, bo ciągle jest to samo.
Do tradycyjnych kłopotów z pracą (nadmiar), pieniędzmi (brak) i wolnym czasem (brak) doszły jeszcze ostatnio problemy z wagą (nadmiar) i zimą (nadmiar). Więc gdyby ktoś potrzebował wymienić parę złotych lub trochę wolnego czasu na kilka kilogramów albo odrobinę zimy, to uprzejmie proszę o kontakt.
Soundtrack na zimę 21: The Prodigy - "Experience"
Chciałbym powłóczyć się po jakimś dużym mieście w zachodniej Europie (ale może być i południowa) w poszukiwaniu baru serwującego dania kuchni kurdyjskiej (ale może być też syryjska). I jeszcze żeby było ciepło (ale nie musi być bardzo) i normalnie.
