Stare ludowe porzekadło mówi, że zawsze może być gorzej. I fajnie. Bo jakby było ciagle tak samo to panowałaby nuda i monotonia. A tak jest ciekawie. I człowiek uczy się doceniać normalne rzeczy, których normalnie by nie zauważał. Niech żyją mądrości ludowe.
Koniec starego roku był bardzo ciężki. Na szczęście (a może na nieszczęście) wszystko okazało się iluzją. Początek roku z kolei nadzwyczaj lekki.
Ponad 40 lat zajęło mi złapanie ospy. Czekałem tak długo, że kiedy w końcu pojawiła się okazja, to już nawet nie miałem ochoty. Wirus jednak miał. Poza tym praca, mundial i robienie kroków.
Dzisiaj zakończyłem temat, który spędzał mi sen z powiek od kilkunastu lat. W sytuacji gdy moje życie osiągnęło gęstość jądra ziemi, zrzucenie z siebie chociaż jednego problemu (i to takiego) to cudowne uczucie. Podsumowując ostatni okres należałoby wspomnieć o niewyobrażalnej ilości pracy połączonej z bujnym życiem towarzyskim, kurwieniem na zimę i oglądaniem mundialu. Wszystko kosztem snu.
I jeszcze gęściej. Wszystkiego bardzo dużo. Wszystko tak szybko i intensywnie, że właściwie już nie pamietam co i kiedy. Praca, dom oraz tak zwane życie towarzyskie w tak zwanym międzyczasie. Do tego codzienny obchód po dzielnicy. Z rzeczy wartych zauważenia rekordowo ciepły koniec października i początek listopada. To zawsze miłe przed nadchodzącym pół roku zimy. Wart odnotowania również ostatni weekend, głównie z uwagi na to, że był taki cichy i spokojny. Znów dosyć niespodziewanie wylądowałem na festiwalu. Tym razem w roli przyzwoitki.
